Posts

Showing posts from November, 2017

मृत्यू

हे मृत्यू,

कायमच तुझं येणं असतं अचानक! कधी, कुठे आणि कोणासाठीही आलास तरी; तुझं असणं जाणवतं ते संपलेल्या जीवनातूनच.
ज्यांचं कोणीतरी खास माणूस तू हिरावलंस, त्यांच्यावर झाकोळतात तुझ्या काळ-सावल्या, जसं महासागराला डागळणारी तेलगळती.
या सावल्या पण विचित्रच, आठवणींच्या विश्वाच्या सख्या.
चार दुःखी चेहर्यावरचे अश्रू बघून तुझ्याच अंधारात तू हसून घेतोस, तुझं स्वघोषित वर्चस्व गोंजारत.
पण त्या अश्रूंपाठचं प्रेम, मात्र शिल्लक उरतंच, अजेय, सदाकाळ; तुझ्या विध्वंसक उंडारण्याला पुरून उरतंच !

- Swati , Translation in Marathi, of a poem made in English, 2 days ago.

Death

Oh Death!

You always arrive, suddenly! No matter when, or where or for whom; your sudden presence is felt, On the Life that Was.
Your shadows spread Like an oil spill,  On whose, 'someone', you took away.
Those shadows are weird, Full of memories!

In the mourning tears, You smile in your darkness, To affirm your supreme-ness.

within tears lies the love,
Which stays ever undeterred, triumphant ever. Overpowering your deadly vagabond self !

- Swati November 20, 2017

This poem is made to the memory of my Aunt Suman Aatya who took her last breath this morning.