नकळत

चालताना भान असते
सोडलेल्या लाटांपाशी ;

थांबताना आवेग आवरे
हुकवलेल्या कड्यांपाशी ;

कधीतरी ओढ लागते 
सोनपिवळ्या चाहूलीची ;

हर नव्याचा आनंद आहे 
न कशाचे अप्रूपही ;

जवळ आहे जे दूर गेले 
अन् जवळ वाटे दूर जे अजूनही ;

थांबण्याची सक्ती नाही
अन् धावण्याची गरजही ;

काय अन् कसे हे करत जाते 
या वयाचे व्यक्तित्वही .

- स्वाती January 19, 2017 6.45 am

Comments

Anonymous said…
आयुष्याचा आनंद उपभोगत असतांनाच त्याकडे तटस्थ पणे पाहण्याचा कवीचा दृष्टीकोण या कवितेत दिसतो. माझे मत.
उत्तम जोगदंड
Ravneet said…
Beautiful
Swati Vaidya said…
धनूयवाद सर
Swati Vaidya said…
Ravneet my dearThanks.
खूपच सुंदर.
खूपच सुंदर.
Swati Vaidya said…
Thak you Suman Dabholkar.

Popular posts from this blog

Marathi Haiku

ऐतिहासीक भारत