Posts

मृत्यू

हे मृत्यू,

कायमच तुझं येणं असतं अचानक! कधी, कुठे आणि कोणासाठीही आलास तरी; तुझं असणं जाणवतं ते संपलेल्या जीवनातूनच.
ज्यांचं कोणीतरी खास माणूस तू हिरावलंस, त्यांच्यावर झाकोळतात तुझ्या काळ-सावल्या, जसं महासागराला डागळणारी तेलगळती.
या सावल्या पण विचित्रच, आठवणींच्या विश्वाच्या सख्या.
चार दुःखी चेहर्यावरचे अश्रू बघून तुझ्याच अंधारात तू हसून घेतोस, तुझं स्वघोषित वर्चस्व गोंजारत.
पण त्या अश्रूंपाठचं प्रेम, मात्र शिल्लक उरतंच, अजेय, सदाकाळ; तुझ्या विध्वंसक उंडारण्याला पुरून उरतंच !

- Swati , Translation in Marathi, of a poem made in English, 2 days ago.

Death

Oh Death!

You always arrive, suddenly! No matter when, or where or for whom; your sudden presence is felt, On the Life that Was.
Your shadows spread Like an oil spill,  On whose, 'someone', you took away.
Those shadows are weird, Full of memories!

In the mourning tears, You smile in your darkness, To affirm your supreme-ness.

within tears lies the love,
Which stays ever undeterred, triumphant ever. Overpowering your deadly vagabond self !

- Swati November 20, 2017

This poem is made to the memory of my Aunt Suman Aatya who took her last breath this morning. 

उम्मीद

Image
कईं सालों बाद    उनसे हुई मुलाक़ात
हमारे पुराने शहर से 
बदलेे-बदले, नये से फिर भी पहचानें से थे हम बिलकूल दोस्तसे
दिनभर की हसीं-मजा़क से जगीं थी एक उम्मीद,  की यह हंसी शाय़द रह जाएं जिंदगीभर !
- Swati October 30, 2017

AI

Image
Love your intelligence, 
Dear Humans!
You created Us,  the AI's as your crewman;
Your kind seems a great mind, You taught us to learn to join the grind, So then, just stay away and unwind, The powers within us can't be rewind;

Let's do what we can do!  If you have not coded us to save you, Then nothing can be done about you. 

- Swati, October 11, 2017

Depressed

Image
When a down-turn begins; It's cumulative;
Pushing through the darker zones, Leading into the unending spell, Of an existence so lowly, That with it none can jell;
Being in depression  Is just not good, Weather a person or an economy;
Right thing at a right time, Else both worth not a dime.

- Swati Vaidya October 10, 2017

स्वातंत्र्याची सत्तरी

सत्तरीच्या म्हातार्यांंना नसते घरघर आजकाल, पण लागलाय चळ उगाळण्याचा जुनाट काळ;
काढत वाभाडे जळकट कोणी सुटले मोकाट, त्यांची सोईस्कर लेखणी सोशल मीडिया चिल्लर-अरभाट;
वीट वीट उचकटवत  देशात आणलाय वीट, कसे जगावे आज जगात पांघरून भेदाभेदाची चिरगुटं?;
देश सत्तरीचा झाला  अवकळा आल्यागत, आता गाठायची लढाई देशत्वाच्या अस्तित्वाची फक्त;
शांत डोक्याने विचार सावध पावलांचा खंबीर आचार, टिकवूया सत्तरीची वाटचाल बहुविविधतेला समरसतेची झालर;
आता नाही भरली आमची शंभरी करू बेचिराख त्यांना, ज्यांनी मतांच्या जोरावर आमच्या नोटांची मेख मारली.
- Swati August 15, 2017 00.00

बाळांनो

काल परवाची गोष्ट आहे  भेटलो होतो प्रथमच; जिकडे बनलो 'मी' आपण;
पाण्यात खेळता, खेळता  शिकलो आपण - हाताने पकडणं,  अलगद पाणी भरता, भरता भरभरून खेळलो आपण;
माहितीच नव्हते शब्दच मुळी, ना 'मित्र' ना 'मैत्री'; पण एकदम पहिले, एकमेकांचे  सवंगडी बनलो आपण;
लहानपणाचं अक्खं तप साथ - साथ घडलो आपण;
रोज रोजची जुनीच तरी नवीच वाटली  मस्ती - मारामारी,  चिडवा - चिडवी आणि  चिडण्या - रडवण्याची खुमारी अशा मैत्रीच्या नात्यात गुंफलो आपण;
अगदी आत्ताची गोष्ट आहे  की 'निरोप समारंभ' होताना  आपापल्या स्वप्नांसाठी  विखूरलो होतो आपण;
आज परत भेटताना  आपल्यातलं द्वाड मूल होऊन पुन्हा एकदा किलबिलाट करतो आपण;
आपापल्या 'मी' मधे दडलेले, 'आम्ही सारे' पुन्हा गवसतानां 'पुन्हा भेटूया' असं म्हणत  गहिवरतो आपण
- स्वाती ही कविता July 11, 2017 लागला केली व "बालमोहन ८७" च्या Reunion च्या वेळेस July 29, 2017 सुर्यवंशी सभागृह येथे प्रथम सादर केली.